Wat

Voor diegenen die door ziekte, handicap, psychische klachten of neurodivergentie op 9 maart 2019 niet naar de Women's March Amsterdam kunnen komen, organiseren wij de Online Disability March. Op deze website kun je je boodschap en foto insturen. Op 9 maart, tijdens de Women's March, zullen wij deze foto's en boodschappen de hele dag door op Twitter en Facebook posten. Ook komen ze op deze website te staan en zijn ze in die vorm ook na de women's march beschikbaar.

Waarom

"I thought of all the other invisible bodies, with their fists up, tucked away and out of sight." (Johanna Hedva, Sick Woman Theory)

Demonstreren op straat als vorm van protest is niet voor iedereen toegankelijk. Maar al te vaak wordt er tijdens demonstraties weinig rekening gehouden met bv. rollende, dove, blinde, angstige en autistische activisten. Maar ook als toegankelijkheid wél een speerpunt is, zoals bij de Women's March Amsterdam 2019, blijft er een grote groep mensen die niet kan demonstreren. Teveel van ons zitten of liggen thuis, in bed of op de bank, onzichtbaar weggestopt met hun vuist in de lucht, zoals Johanna Hedva, een chronisch zieke Koreaans-Amerikaanse schrijver en kunstenaar, schrijft in hun manifest Sick Woman Theory. En dat terwijl juist wij, met onze niet-normatieve lichamen, feminisme zo hard nodig hebben. En feminisme heeft óns nodig.

Hysterisch

Teveel zieke vrouwen en mensen van kleur worden niet geloofd als ze over hun lichamelijke klachten vertellen. We worden weggezet als hysterisch (vrouwen), er wordt geloofd dat zwarte huid dikker is dan witte huid, en mensen van kleur worden weggezet als irrationeel en overdreven. En omdat medisch onderzoek zich op witte mannenlichamen blijft focussen, blijven de ziektes die ons treffen zogenaamd mysterieus en onbehandelbaar. Er is een epidemie aan autoimmuunziektes, maar je hoort er niets over - 78% van de patiënten is vrouw. Miljoenen ME-patiënten missen uit ons openbare leven, maar zij worden niet serieus genomen en er wordt nauwelijks onderzoek gedaan naar een medicijn - 80% van de patiënten is vrouw. Sikkelcelziekte komt ongeveer even vaak voor als taaislijmziekte en beide ziektes zijn even ernstig, maar sikkelcelziekte treft voornamelijk mensen van kleur, taaislijmziekte vooral witte mensen - drie keer raden naar welke ziekte vier keer zoveel onderzoeksgeld gaat.

Zieke vrouwen, zieke mensen van kleur, en andere mensen met de ziektes die vooral vrouwen en mensen van kleur treffen, krijgen nauwelijks toegang tot de juiste behandeling, zorg of uitkering. We verdwijnen niet meer achter het aanrecht, maar we verdwijnen in bed.

De wereld is niet voor ons gemaakt

Door bezuinigingen en omdat onze levens als minderwaardig worden beschouwd, moeten wij soms maanden wachten op een rolstoel of ander hulpmiddel dat ons in staat stelt zelfstandig ons huis te verlaten.
Kunnen wij wél het huis uit, dan verdwijnen we maar al te makkelijk in een wereld die niet voor ons gemaakt is.
Rolstoelers kunnen meer dan de helft van de gebouwen niet in, blindengeleidenstroken worden continu geblokkeerd, dove mensen worden gedwongen om belangrijke zaken telefonisch af te handelen, informatie is niet duidelijk voor mensen met een verstandelijke beperking.

We verdwijnen

We verdwijnen niet alleen in bed, of in een wereld die niet voor ons is gemaakt.
We verdwijnen ook door zelfdoding.
We verdwijnen omdat ouders te makkelijk het advies krijgen een zwangerschap te onderbreken als het kind een handicap zal hebben, omdat artsen een gehandicapt leven vaak niet als volwaardig zien. Terwijl we ook als samenleving alles op alles kunnen zetten om onze levens volwaardig te maken.
We verdwijnen in de beeldvorming, want hoeveel personages in films, op tv, in boeken en in series ken jij met een handicap?
Wanneer onze beperking onzichtbaar is, worden we niet geloofd. Is onze handicap wel zichtbaar, dan is deze in het oog van de ander meteen hyperzichtbaar en verdwijnt onze individualiteit.

Onze issues verdwijnen

En niet alleen wijzelf verdwijnen. Ook onze issues verdwijnen maar al te gemakkelijk van de intersectioneel feministische agenda. Validisme als systeem van onderdrukking is nog te weinig bekend onder activisten, evenals de intersecties van validisme met andere systemen van onderdrukking, zoals seksisme, racisme en cisgenderisme.

Teveel mensen met een lichamelijke, verstandelijke of visuele beperking, zeker als ze ook vrouw zijn, maken seksueel geweld mee.
We worden betutteld en aangesproken alsof we kinderen zijn.
Degenen onder ons die kunnen werken, vinden te vaak geen baan omdat onze vaardigheden niet op waarde worden geschat, of we 'te ingewikkeld' worden gevonden.
Wie niet (meer) kan werken, heeft de afgelopen decennia het bestaansniveau steeds verder zien dalen omdat op al onze uitkeringen wordt bezuinigd. Of we krijgen niet eens een uitkering omdat onze ziekte zogenaamd niet bestaat.
Hulpmiddelen zoals braces en rolstoelen worden voor witte able-passing mannenlijven ontworpen, medicijnen op de lichamen van voornamelijk gezonde witte mannen getest.
Kinderen met een beperking kunnen meestal niet bij de basisschool in de buurt terecht, omdat deze niet toegankelijk is. Daar begint de segregatie al.
We hebben officieel dan wel het recht op vrije partnerkeuze, maar door allerlei regels rondom zorg, belasting en uitkeringen wordt trouwen en samenwonen ons bijna onmogelijk gemaakt.
Trans personen met autisme krijgen te horen dat ze eerst 'aan hun autisme moeten werken' voordat ze toegang krijgen tot een genderbevestigende behandeling.
Mensen, vooral vrouwen, met een verstandelijke beperking krijgen dagelijks te maken met geweld, ook juist vanuit instellingen.
De boodschappen die wij dagelijks meekrijgen in populaire media zoals films geven ons het gevoel dat we beter dood kunnen zijn dan gehandicapt.
Zwarte mensen sterven vaker tijdens een bevalling omdat ze zonder onderzoek naar huis worden gestuurd, omdat men gelooft dat ze beter tegen pijn kunnen of drugs willen.
'Verwarde' mensen belanden in de politiecel in plaats van dat ze de juiste zorg krijgen.
We worden aangestaard. Mensen begroeten ons met 'sorry' in plaats van met 'hallo'.
En dit is nog maar een greep uit alles wat wij dag in dag uit meemaken.

Don't let us disappear

Wij willen niet verdwijnen. En wij zúllen niet verdwijnen. We laten het niet gebeuren dat wij onzichtbaar worden en dat onze issues van de intersectionele agenda verdwijnen. En daarom protesteren wij op 9 maart, tijdens de Women's March, als Feministen tegen Validisme: Feminists Against Ableism. Een deel van ons doet dat offline: degenen die hiertoe in staat zijn lopen of rollen mee met de Women's March. De rest van ons protesteert hier, op de Online Disability March.

We are proud. We are here. Don't let us disappear.