Onafhankelijk waar het kan, afhankelijk waar het echt moet

De maatschappij en de buitenwereld is niet gericht op mensen in een rolstoel, het is erg moeilijk om overal zelfstandig naar toe te gaan. We moeten het elke keer opnieuw plannen en dat kost veel energie. Ik hoop dat mensen meer besef gaan krijgen van de obstakels die mensen in een rolstoel moeten overwinnen. Overal ben ik afhankelijk van anderen in de buitenwereld, zelfs als ik wil gaan werken, want mensen die kunnen werken maar niet volledig zijn afhankelijk van een uitkering. Ik hoop dat we met zijn allen naar een meer onafhankelijk leven kunnen gaan! – Noortje van Lith

Ik ben een mens.

Ik zit niet in een rolstoel ter inspiratie. Deze ziekte is mij niet overkomen, omdat ik er zo knap mee om kan gaan. Ik wil doodgewoon meedoen. Ik wil werken, leven, sleur, net als jij. Maar ondertussen moet ik naar therapeuten, ziekenhuizen en heel veel slapen. Das niet fijn, maar nodig. Ik ben daarom niet zielig, hoef geen medelijden, maar wil gezien worden om wie ik ben. Een vrouw met competenties, want naast het ziek zijn, ben ik ook vrouw, moeder, dochter, vrijwilliger, enz. – Marijke

Raise your spoons!

Er zijn meer dan alleen abled cishet witte feministen, wij bestaan ook maar verdwijnen vaak onnodig naar de achtergrond door diverse redenen maar dat betekent niet dat we er niet zijn. Vandaag zijn we allemaal samen sterk in eigen bed!

Ziek zijn is geen keuze.

Sommige ziekten zijn net als gedachten: onzichtbaar, tot jij of een ander er over begint. Praat erover en wees niet bang! Maar vooral: Jij kent je lichaam (en dus jezelf) het beste. En dat is helemaal niets om je voor te schamen! ❤️ – Paula

Not Present But Not Invisible

Ik kan niet vaak meer naar buiten maar ik ben niet onzichtbaar. F*ck Ableism. If your feminism isn’t intersectional, it’s not my feminism. – Janneke

Not Hysterical but Fucking Serious

Ik heb fibromyalgie en hierdoor last van overprikkeling (among so many other things). Als er iets als een nachtmerrie klinkt dan is het met een ongelofelijke hoeveelheid mensen opgepropt in Amsterdam rondlopen. Maar ik sta wel achter de boodschap. Ik ben ook boos, verdrietig en teleurgesteld door de maatschappij. Maar ik heb ook een sterke mening, een deel in het gesprek en zeker een deel in de boodschap. Mijn ziekte is niet zichtbaar, dus ik word niet serieus genomen. ”Maar je bent nog zo’n mooie jonge dame.” hoor ik weer voorbij komen. Ik ben er nou wel een beetje klaar mee. Zoveel vrouwen hebben te maken met (chronisch) onzichtbare ziektes, maar wij zullen bij de Women’s March niet in het straatbeeld zichtbaar zijn. En nee, we zijn niet hysterisch, mijn lichaam kan het echt niet. We are fucking serious. #powerpussy

Voor zichtbaarheid! en meer

Ik wil met mijn autisme zichtbaar zijn, daarom doe ik mee aan de Online Disability March. Naar Amsterdam gaan zit er nu niet in. Ik wil gelijke kansen op gezondheid voor iedereen. “Behandel me als een dame!” Ik wil vergoeding van KID voor elke vrouw met een kinderwens en hun eventuele partner. Ik wil een inclusieve samenleving, waar wij allemaal ten volle kunnen leven. En aangezien ik er bij de Klimaatmars ook niet bij kan zijn: ik wil een toekomst voor ons en onze aarde. Het klimaat wacht niet, we moeten nú ingrijpen. Dank voor deze mooie site en het initiatief voor de Online Disability March, waardoor we onze stem kunnen laten horen en solidariteit kunnen tonen. – Francine

End the cycle of Abuse!

Break the silence! Stop victim blaming! Stop the dehumanization of survivors of child sexual abuse and sexual assault! Learn to support us in distress and center our needs. Not suppress us and the reality of the impact to make your life, or abusers lives, more comfortable. It s time survivors stropped having to bear all the consequences, responsibility and blame for the damage caused by this violence and social backlash. I say this a as a feminist but I speak on behalf of all genders.

Vrouwenlichaam

Vrouwenlichamen zijn naast wonderschoon, ook gewoon hartstikke essentieel! Neem fysieke klachten dus serieus, en zie een vrouwenlijf voor wat het is: een vrouwenlichaam. Historisch gezien gaat het vaak over symptomen bij mannen, maar wie zegt dat die hetzelfde zijn, als de binnenkant van de vrouw er anders uitziet? Voel je vrouw! Voel je lichaam. En laat van je horen als er iets mis is! – Eline

Je kunt aan mij niet zien wat het me kost

Met autisme en een burn-out wordt je wereld heel klein. Dingen die ik vroeger kon: verjaardagen, naar de stad of naar een concert, zijn nu onoverkomelijke hobbels voor me. Dat kun je niet aan me zien (want instorten doe ik thuis, met de deur en de gordijnen dicht) en ik vind dat ook heel moeilijk om aan anderen uit te leggen of zelfs maar om het mezelf toe te staan of te vergeven. Internet biedt voor mij letterlijk een venster naar de wereld, voor informatie, contact met anderen en als middel om mijn eigen geluid te laten horen. Wat fijn dat deze site mij vandaag hierbij helpt! Nog steeds worden vrouwen en meisjes met autisme over het hoofd gezien. Nog steeds wordt gedacht dat vrouwen ‘van nature’ socialer zijn en dat ze hun autisme beter kunnen verbergen. Juist door deze redeneringen worden vrouwen overvraagd, niet gezien en niet geholpen. Ik kreeg mijn diagnose pas op mijn vijftigste, wat betekent dat er vele tientallen jaren van uitputting en onbegrip bij mezelf en mijn omgeving aan vooraf gingen. Feminisme moet ook gaan over meisjes en vrouwen serieus nemen, in onderzoek naar hun behoeften, in medische zorg en in de psychiatrie. – Thuiszitter