Ook vrouwen zijn Autistisch!

Het is misschien vaak niet zichtbaar, maar als Autistische vrouw heb je dagelijks te maken met een wereld die je beperkt als je anders bent. Vaak wordt er van Autistische vrouwen niet geloofd dat ze Autistisch zijn en dat is ongelofelijk vermoeiend. Als we al een (kloppende) diagnose krijgen… Ik ga mij niet meer verstoppen om maar zo goed mogelijk te kunnen ‘meedraaien’, om maar ‘normaal’ te lijken, met alle gevolgen voor mijn mentale gezondheid van dien. Dit is wie ik ben en dat is goed. Zie ook: https://themighty.com/2018/01/autistic-woman-womens-march-2018/ (Engels)

Raise your spoons!

Er zijn meer dan alleen abled cishet witte feministen, wij bestaan ook maar verdwijnen vaak onnodig naar de achtergrond door diverse redenen maar dat betekent niet dat we er niet zijn. Vandaag zijn we allemaal samen sterk in eigen bed!

Voor zichtbaarheid! en meer

Ik wil met mijn autisme zichtbaar zijn, daarom doe ik mee aan de Online Disability March. Naar Amsterdam gaan zit er nu niet in. Ik wil gelijke kansen op gezondheid voor iedereen. “Behandel me als een dame!” Ik wil vergoeding van KID voor elke vrouw met een kinderwens en hun eventuele partner. Ik wil een inclusieve samenleving, waar wij allemaal ten volle kunnen leven. En aangezien ik er bij de Klimaatmars ook niet bij kan zijn: ik wil een toekomst voor ons en onze aarde. Het klimaat wacht niet, we moeten nú ingrijpen. Dank voor deze mooie site en het initiatief voor de Online Disability March, waardoor we onze stem kunnen laten horen en solidariteit kunnen tonen. – Francine

Not Present But Not Invisible

Ik kan niet vaak meer naar buiten maar ik ben niet onzichtbaar. F*ck Ableism. If your feminism isn’t intersectional, it’s not my feminism. – Janneke

Zo kan het ook!

Door mijn angsten in grote groepen, lukt het mij helaas niet om erbij te zijn, maar in gedachten loop ik zeker mee! ♥

We zijn mensen, geen inspiration porn

We zijn er niet zodat jij je beter over jezelf kunt voelen. We zijn ziek of gehandicapt én hebben meerdere identiteiten. We zijn verschillend, maar de obstakels die we tegenkomen zijn hetzelfde. We leven ons leven niet “ondanks” onze situatie, maar met onze situatie. We willen als mensen worden gezien en behandeld. We hebben een plaats in deze samenleving en daar vechten we voor. Nothing about us, without us. #Eline

Vrouw, maar geen watje!

Toen ik voor nekklachten en uitvalsverschijnselen bij de neuroloog kwam, stond ik binnen vijf minuten weer buiten. Geen onderzoeken, geen foto’s, amper gehoord worden. Vrouwen hebben gewoon een lage pijngrens, zei hij, en het leek hem het beste dat ik maar gewoon lopend naar huis ging in plaats van in mijn rolstoel: hij had heus wel door dat ik me alleen maar aanstelde. Nu, vijf jaar later, lig ik 20 uur per dag op bed door CCI (een instabiliteit van de bovenste wervelkolom), en daarbij horende neurologische schade die voorkomen had kunnen worden als hij tijdig had ingegrepen. Artsen, verpleegkundigen, therapeuten: LUISTER! Onbevooroordeeld, onafhankelijk van sekse, nationaliteit, leeftijd of huidskleur. LUISTER, en laat je subjectiviteit los. Pas dan zul je echt de hulpverlener kunnen zijn die al je patiënten nodig hebben. Bedankt. – Jantine

Not Hysterical but Fucking Serious

Ik heb fibromyalgie en hierdoor last van overprikkeling (among so many other things). Als er iets als een nachtmerrie klinkt dan is het met een ongelofelijke hoeveelheid mensen opgepropt in Amsterdam rondlopen. Maar ik sta wel achter de boodschap. Ik ben ook boos, verdrietig en teleurgesteld door de maatschappij. Maar ik heb ook een sterke mening, een deel in het gesprek en zeker een deel in de boodschap. Mijn ziekte is niet zichtbaar, dus ik word niet serieus genomen. ”Maar je bent nog zo’n mooie jonge dame.” hoor ik weer voorbij komen. Ik ben er nou wel een beetje klaar mee. Zoveel vrouwen hebben te maken met (chronisch) onzichtbare ziektes, maar wij zullen bij de Women’s March niet in het straatbeeld zichtbaar zijn. En nee, we zijn niet hysterisch, mijn lichaam kan het echt niet. We are fucking serious. #powerpussy

Ik ben een mens.

Ik zit niet in een rolstoel ter inspiratie. Deze ziekte is mij niet overkomen, omdat ik er zo knap mee om kan gaan. Ik wil doodgewoon meedoen. Ik wil werken, leven, sleur, net als jij. Maar ondertussen moet ik naar therapeuten, ziekenhuizen en heel veel slapen. Das niet fijn, maar nodig. Ik ben daarom niet zielig, hoef geen medelijden, maar wil gezien worden om wie ik ben. Een vrouw met competenties, want naast het ziek zijn, ben ik ook vrouw, moeder, dochter, vrijwilliger, enz. – Marijke

Onzichtbaar

Ik heb endometriose, chronische vermoeidheid, chronische migraine, prikkelbare darmsyndroom en autisme. Door de overheid (het UWV) word ik echter niet serieus genomen. Ondanks dat ik meestal helemaal niets kan doen door mijn pijnklachten, word ik toch geacht 50% te werken. Dat terwijl ik eigenlijk niet eens voor mezelf kan zorgen. Er zijn vele anderen die hetzelfde lot treft. Het is niet normaal dat in een rijk land als Nederland mensen met ernstige onzichtbare gezondheidsklachten niet genoeg geld hebben om van te leven. Deze groep bestaat overwegend uit vrouwen. Toeval? – Sandra