Voor een [trauma] gevoelige wereld!

Ik ben er ook niet bij. Ik lig vanwege chronische vermoeidheid veelal in bed. Daarbuiten zijn activisten activiteiten en kringen vanwege mijn [C]PTSS vaak te intimiderend en onveilig. Ik schaam me niet dat ik niet ‘sterk’ genoeg ben of ‘overgevoelig’. Ik wil ruimtes waar mensen met verschillende trauma-achtergronden wel kunnen meedoen zonder dat het een gevaar is voor hun gezondheid & herstel. Ik streef naar een [trauma] gevoelige wereld. En eentje waar mensen zich niet vanwege stress chronische ziektes in jagen. Dus vanuit me bed een strijdkreet voor Disability Justice & Collective Liberation! [Insta = @myfragileself] – Ernestine Cath

Een inclusieve wereld is noodzaak.

We hebben elkaar nodig om de wereld en het leven te beschermen. Ook ik wil gaan voor onbeschaamd feminisme, anti-racisme en een inclusieve wereld. De onderdrukking en afbraak van nu, dat kan zo niet langer. – Conne Blaauw

I may be one of the #MillionsMissing but I’m still here!!

Vrouwen moeten geloofd worden. Al helemaal in de medische wereld. Luister naar ons, en geloof ons. – Arlette

Ik laat me zien, want ik kan me niet laten horen!

Ik voer actie vanaf mijn bank, gebonden aan huis door chronische ziekte, wil ik laten zien dat ik in gedachte midden in de maatschappij sta. Al kan ik niet werken, ik héb een mening! Nederland moet vrijer zijn, geborgener, en opener! Weg met haat! Weg met seksisme! Weg met eco-terrorisme door onze huidige volksvertegenwoordigers! Vóór een betere wereld, gelijkheid en blijheid. – Silvia Borgers

Not Hysterical but Fucking Serious

Ik heb fibromyalgie en hierdoor last van overprikkeling (among so many other things). Als er iets als een nachtmerrie klinkt dan is het met een ongelofelijke hoeveelheid mensen opgepropt in Amsterdam rondlopen. Maar ik sta wel achter de boodschap. Ik ben ook boos, verdrietig en teleurgesteld door de maatschappij. Maar ik heb ook een sterke mening, een deel in het gesprek en zeker een deel in de boodschap. Mijn ziekte is niet zichtbaar, dus ik word niet serieus genomen. ”Maar je bent nog zo’n mooie jonge dame.” hoor ik weer voorbij komen. Ik ben er nou wel een beetje klaar mee. Zoveel vrouwen hebben te maken met (chronisch) onzichtbare ziektes, maar wij zullen bij de Women’s March niet in het straatbeeld zichtbaar zijn. En nee, we zijn niet hysterisch, mijn lichaam kan het echt niet. We are fucking serious. #powerpussy

Niet aanwezig, wél strijdbaar!

Laten we vieren hoe ver we zijn gekomen en blijven strijden voor een betere toekomst. – Miranda

Vrouwenlichaam

Vrouwenlichamen zijn naast wonderschoon, ook gewoon hartstikke essentieel! Neem fysieke klachten dus serieus, en zie een vrouwenlijf voor wat het is: een vrouwenlichaam. Historisch gezien gaat het vaak over symptomen bij mannen, maar wie zegt dat die hetzelfde zijn, als de binnenkant van de vrouw er anders uitziet? Voel je vrouw! Voel je lichaam. En laat van je horen als er iets mis is! – Eline

Disabled trans existence is resistance!

Respect our existence or expect resistance, weg met LHBTQ-fobie en ableism! Stop de “participatiemaatschappij”, pinkwashing en anti-Semitisme! – Mila

Onafhankelijk waar het kan, afhankelijk waar het echt moet

De maatschappij en de buitenwereld is niet gericht op mensen in een rolstoel, het is erg moeilijk om overal zelfstandig naar toe te gaan. We moeten het elke keer opnieuw plannen en dat kost veel energie. Ik hoop dat mensen meer besef gaan krijgen van de obstakels die mensen in een rolstoel moeten overwinnen. Overal ben ik afhankelijk van anderen in de buitenwereld, zelfs als ik wil gaan werken, want mensen die kunnen werken maar niet volledig zijn afhankelijk van een uitkering. Ik hoop dat we met zijn allen naar een meer onafhankelijk leven kunnen gaan! – Noortje van Lith

Je kunt aan mij niet zien wat het me kost

Met autisme en een burn-out wordt je wereld heel klein. Dingen die ik vroeger kon: verjaardagen, naar de stad of naar een concert, zijn nu onoverkomelijke hobbels voor me. Dat kun je niet aan me zien (want instorten doe ik thuis, met de deur en de gordijnen dicht) en ik vind dat ook heel moeilijk om aan anderen uit te leggen of zelfs maar om het mezelf toe te staan of te vergeven. Internet biedt voor mij letterlijk een venster naar de wereld, voor informatie, contact met anderen en als middel om mijn eigen geluid te laten horen. Wat fijn dat deze site mij vandaag hierbij helpt! Nog steeds worden vrouwen en meisjes met autisme over het hoofd gezien. Nog steeds wordt gedacht dat vrouwen ‘van nature’ socialer zijn en dat ze hun autisme beter kunnen verbergen. Juist door deze redeneringen worden vrouwen overvraagd, niet gezien en niet geholpen. Ik kreeg mijn diagnose pas op mijn vijftigste, wat betekent dat er vele tientallen jaren van uitputting en onbegrip bij mezelf en mijn omgeving aan vooraf gingen. Feminisme moet ook gaan over meisjes en vrouwen serieus nemen, in onderzoek naar hun behoeften, in medische zorg en in de psychiatrie. – Thuiszitter