Don’t fail M.E.

Ik kan ben niet lijfelijk aanwezig op de Women’s March omdat ik zo goed als huis gebonden ben. Tijdens mijn afstuderen aan de kunstacademie (waar ik bezig was met een project over de representatie van en activisme voor womxn binnen de Christelijke wereld) kreeg ik namelijk een flinke relapse van mijn M.E./C.V.S. Ik merkte dat ik er naar mijn buitenwereld nauwelijks over durfde te praten omdat ik voelde als een failure. Ik faalde als student, creative, activist, vrouw en als to-be entrepreneur. Omdat mijn lichaam anders is dan de norm. Maar dat zou geen verschil moeten maken en daarom loop ik (online) mee. Ik ben niet meer of minder en heb niet minder recht serieus genomen te worden vanwege mijn lichaam, mijn voorkeuren, mijn maat, mijn mogelijkheden, mijn succes of mijn geslacht. En jij ook niet. Behandel ons dan ook zo. – Maartje

Zo kan het ook!

Door mijn angsten in grote groepen, lukt het mij helaas niet om erbij te zijn, maar in gedachten loop ik zeker mee! ♥

Niet aanwezig, wél strijdbaar!

Laten we vieren hoe ver we zijn gekomen en blijven strijden voor een betere toekomst. – Miranda

Ook liggend heb ik bestaansrecht!

Door een combi van aandoeningen ben ik volledig bedlegerig. Maar ook ik heb nog steeds bestaansrecht al doet de buitenwereld hun best me te overtuigen van het tegendeel. Door inkomens te verlagen, door zorg krijgen moeilijker te maken en door alles steeds duurder te maken. IK WIL OOK GRAAG LEVEN! – Wanda

van au naar beter

Medische zaken worden geen zorgen, zolang we gelijkwaardigheid borgen. – Dagmar Hennipman

Niemand krijgt mij er onder!

Ik ben vanaf mijn geboorte lichamelijk gehandicapt, open rug. Met diverse consequenties. En vanaf mijn vierde ben ik chronisch ziek, astma. En vanaf mijn 12e ben ik psychiatrisch patiënt, zware depressies en angststoornissen. En daarnaast ben ik een lesbische transvrouw met intersekse trekjes. Dus het lijkt erop dat ik voor intersectioneel feminisme geboren ben. Ik laat me echter niet onderdrukken en ik zet me mijn hele leven al in tegen diverse vormen van discriminatie en uitsluiting. Ondanks mijn slechte gezondheid. Ik laat me er niet onder krijgen! – Petra Ybeles Smit

No woman should ever feel invisible

While depression and anxiety aren’t racist, sexist or excluding in any way, the social system is. As a woman recovering from a severe depression I am often labeled as hysterical, too emotional and too sensitive. But while I, as a white woman, have almost endlessly access to high-quality mental health care I know the limitation of mental health care ascribed to women because of skin color, social class, sexual orientation, disability or any other characteristic is immense and have a huge impact on their well-being. Today I won’t be able to attend the women’s march, but I will be there in my mind and I will share my story and raise my voice. Because no woman should ever feel invisible and every woman should be free. Let our feminism be intersectional feminism and let’s smash the ableist-cisgender-straight-white patriarchy!

Kinderen krijgen en studeren niet vanzelfsprekend.

Het is niet vanzelfsprekend voor vrouwen met een handicap of chronische ziekte om kinderen te krijgen en op te voeden. Er zijn nog veel vooroordelen over dit onderwerp. Mensen denken vaak dat het niet mogelijk is. Zo kreeg ik wel eens te horen dat ik maar geen tweede kind moest krijgen omdat ik niet voor me zelf zou kunnen zorgen.

Voor zichtbaarheid! en meer

Ik wil met mijn autisme zichtbaar zijn, daarom doe ik mee aan de Online Disability March. Naar Amsterdam gaan zit er nu niet in. Ik wil gelijke kansen op gezondheid voor iedereen. “Behandel me als een dame!” Ik wil vergoeding van KID voor elke vrouw met een kinderwens en hun eventuele partner. Ik wil een inclusieve samenleving, waar wij allemaal ten volle kunnen leven. En aangezien ik er bij de Klimaatmars ook niet bij kan zijn: ik wil een toekomst voor ons en onze aarde. Het klimaat wacht niet, we moeten nú ingrijpen. Dank voor deze mooie site en het initiatief voor de Online Disability March, waardoor we onze stem kunnen laten horen en solidariteit kunnen tonen. – Francine

Raise your spoons!

Er zijn meer dan alleen abled cishet witte feministen, wij bestaan ook maar verdwijnen vaak onnodig naar de achtergrond door diverse redenen maar dat betekent niet dat we er niet zijn. Vandaag zijn we allemaal samen sterk in eigen bed!