No feminism without anti-ableism

TW SA Here’s a less palatable message, but progress doesn’t happen without speaking uncomfortable truths. Uncomfortable truth: disabled women only have a 17% chance of NOT being sexually assaulted and/or raped in their lifetimes.* This is not because they are all “defenseless or silent”, as a popular abled feminist explained away the statistic, but because they are oppressed and silenced under ableism. Dear abled feminists, I wish I had a happier message, but it’s time to pass the mic. It’s time to listen. It’s time to join the fight against ableism. #4OutOf5 *Unfortunately, the experiences of non-binary disabled people seem to have been excluded from the research so far. – Anna

Zijn wij ook niet mensen met mensenrechten?

In de gevechten voor mensenrechten wordt uitgegaan van een gezond lichaam. Dat ben ik niet. Validisme wordt geaccepteerd in deze maatschappij omdat de aandoeningen die wij hebben worden gezien als een persoonlijkheidsprobleem ipv iets wat ons overkwam en dat de wereld een persoonlijkheidsprobleem heeft omdat toegankelijkheid niet belangrijk voor ons zou zijn. Ik ben Jacqueline en ik heb vele aandoeningen waardoor ik niet op de march kan zijn. Naast dat ik over het algemeen vooral huis- en bedgebonden ben, is de wereld ontoegankelijk voor mij. Daarom wil ik de marcheerders vragen om te kijken door onze ogen en te vechten voor onze rechten waar wij zelf niet kunnen zijn. Een toegankelijke wereld is goed voor iedereen. – Jacqueline Davis

Ik strijd tegen Validisme en Racisme

Ik had er graag bij willen zijn maar heb ook andere afspraken waar ik niet onderuit kom. Plus heb ik al de organisatie van mijn eigen achterban voor op 23 maart tegen racisme. Is allemaal wel een beetje te druk en teveel voor een chronisch ziek en gehandicapte lichaam. Veel succes!

Vrouw, maar geen watje!

Toen ik voor nekklachten en uitvalsverschijnselen bij de neuroloog kwam, stond ik binnen vijf minuten weer buiten. Geen onderzoeken, geen foto’s, amper gehoord worden. Vrouwen hebben gewoon een lage pijngrens, zei hij, en het leek hem het beste dat ik maar gewoon lopend naar huis ging in plaats van in mijn rolstoel: hij had heus wel door dat ik me alleen maar aanstelde. Nu, vijf jaar later, lig ik 20 uur per dag op bed door CCI (een instabiliteit van de bovenste wervelkolom), en daarbij horende neurologische schade die voorkomen had kunnen worden als hij tijdig had ingegrepen. Artsen, verpleegkundigen, therapeuten: LUISTER! Onbevooroordeeld, onafhankelijk van sekse, nationaliteit, leeftijd of huidskleur. LUISTER, en laat je subjectiviteit los. Pas dan zul je echt de hulpverlener kunnen zijn die al je patiënten nodig hebben. Bedankt. – Jantine

Niemand krijgt mij er onder!

Ik ben vanaf mijn geboorte lichamelijk gehandicapt, open rug. Met diverse consequenties. En vanaf mijn vierde ben ik chronisch ziek, astma. En vanaf mijn 12e ben ik psychiatrisch patiënt, zware depressies en angststoornissen. En daarnaast ben ik een lesbische transvrouw met intersekse trekjes. Dus het lijkt erop dat ik voor intersectioneel feminisme geboren ben. Ik laat me echter niet onderdrukken en ik zet me mijn hele leven al in tegen diverse vormen van discriminatie en uitsluiting. Ondanks mijn slechte gezondheid. Ik laat me er niet onder krijgen! – Petra Ybeles Smit

Not Present But Not Invisible

Ik kan niet vaak meer naar buiten maar ik ben niet onzichtbaar. F*ck Ableism. If your feminism isn’t intersectional, it’s not my feminism. – Janneke

No woman should ever feel invisible

While depression and anxiety aren’t racist, sexist or excluding in any way, the social system is. As a woman recovering from a severe depression I am often labeled as hysterical, too emotional and too sensitive. But while I, as a white woman, have almost endlessly access to high-quality mental health care I know the limitation of mental health care ascribed to women because of skin color, social class, sexual orientation, disability or any other characteristic is immense and have a huge impact on their well-being. Today I won’t be able to attend the women’s march, but I will be there in my mind and I will share my story and raise my voice. Because no woman should ever feel invisible and every woman should be free. Let our feminism be intersectional feminism and let’s smash the ableist-cisgender-straight-white patriarchy!

Onzichtbaar

Ik heb endometriose, chronische vermoeidheid, chronische migraine, prikkelbare darmsyndroom en autisme. Door de overheid (het UWV) word ik echter niet serieus genomen. Ondanks dat ik meestal helemaal niets kan doen door mijn pijnklachten, word ik toch geacht 50% te werken. Dat terwijl ik eigenlijk niet eens voor mezelf kan zorgen. Er zijn vele anderen die hetzelfde lot treft. Het is niet normaal dat in een rijk land als Nederland mensen met ernstige onzichtbare gezondheidsklachten niet genoeg geld hebben om van te leven. Deze groep bestaat overwegend uit vrouwen. Toeval? – Sandra

Voor een [trauma] gevoelige wereld!

Ik ben er ook niet bij. Ik lig vanwege chronische vermoeidheid veelal in bed. Daarbuiten zijn activisten activiteiten en kringen vanwege mijn [C]PTSS vaak te intimiderend en onveilig. Ik schaam me niet dat ik niet ‘sterk’ genoeg ben of ‘overgevoelig’. Ik wil ruimtes waar mensen met verschillende trauma-achtergronden wel kunnen meedoen zonder dat het een gevaar is voor hun gezondheid & herstel. Ik streef naar een [trauma] gevoelige wereld. En eentje waar mensen zich niet vanwege stress chronische ziektes in jagen. Dus vanuit me bed een strijdkreet voor Disability Justice & Collective Liberation! [Insta = @myfragileself] – Ernestine Cath

Kinderen krijgen en studeren niet vanzelfsprekend.

Het is niet vanzelfsprekend voor vrouwen met een handicap of chronische ziekte om kinderen te krijgen en op te voeden. Er zijn nog veel vooroordelen over dit onderwerp. Mensen denken vaak dat het niet mogelijk is. Zo kreeg ik wel eens te horen dat ik maar geen tweede kind moest krijgen omdat ik niet voor me zelf zou kunnen zorgen.