Ik laat me zien, want ik kan me niet laten horen!

Ik voer actie vanaf mijn bank, gebonden aan huis door chronische ziekte, wil ik laten zien dat ik in gedachte midden in de maatschappij sta. Al kan ik niet werken, ik héb een mening! Nederland moet vrijer zijn, geborgener, en opener! Weg met haat! Weg met seksisme! Weg met eco-terrorisme door onze huidige volksvertegenwoordigers! Vóór een betere wereld, gelijkheid en blijheid. – Silvia Borgers

“Human rights battles are won because you fight them” – Martin Luther King jr.

Vrouwen horen gelijk en gelijkwaardig te zijn, in iedere laag van de bevolking. De enige manier om dit te bereiken is door naar ons te luisteren. Onze meningen zijn net zo belangrijk als meningen van anderen. Zonder diversiteit – op iedere mogelijke manier – in de politiek, de zorg, het onderwijs, het bedrijfsleven enz. kan er geen sprake zijn van een mooi Nederland en een mooie wereld voor iedereen. – Laura

Raise your spoons!

Er zijn meer dan alleen abled cishet witte feministen, wij bestaan ook maar verdwijnen vaak onnodig naar de achtergrond door diverse redenen maar dat betekent niet dat we er niet zijn. Vandaag zijn we allemaal samen sterk in eigen bed!

Ziek zijn is geen keuze.

Sommige ziekten zijn net als gedachten: onzichtbaar, tot jij of een ander er over begint. Praat erover en wees niet bang! Maar vooral: Jij kent je lichaam (en dus jezelf) het beste. En dat is helemaal niets om je voor te schamen! ❤️ – Paula

Vlak ons niet uit!

Vrouwen en kinderen met een beperking zijn wereldwijd het meest mishandeld en onderdrukt. We worden seksueel misbruikt, het recht op een goed leven wordt ons afgenomen. We worden naar speciaal onderwijs gestuurd, waar we vaak beneden ons niveau les krijgen. We krijgen veel minder kansen op de arbeidsmarkt, zijn arm en afhankelijk van een uitkering. We worden betutteld, gekleineerd en we worden geacht geen seksualiteit te genieten. Maar wij zijn hier en we zijn oneindig krachtig! In een inclusieve samenleving hebben wij meer kansen. Maak het leven toegankelijk voor ons en vlak ons niet uit! – Xandra Koster

Je kunt aan mij niet zien wat het me kost

Met autisme en een burn-out wordt je wereld heel klein. Dingen die ik vroeger kon: verjaardagen, naar de stad of naar een concert, zijn nu onoverkomelijke hobbels voor me. Dat kun je niet aan me zien (want instorten doe ik thuis, met de deur en de gordijnen dicht) en ik vind dat ook heel moeilijk om aan anderen uit te leggen of zelfs maar om het mezelf toe te staan of te vergeven. Internet biedt voor mij letterlijk een venster naar de wereld, voor informatie, contact met anderen en als middel om mijn eigen geluid te laten horen. Wat fijn dat deze site mij vandaag hierbij helpt! Nog steeds worden vrouwen en meisjes met autisme over het hoofd gezien. Nog steeds wordt gedacht dat vrouwen ‘van nature’ socialer zijn en dat ze hun autisme beter kunnen verbergen. Juist door deze redeneringen worden vrouwen overvraagd, niet gezien en niet geholpen. Ik kreeg mijn diagnose pas op mijn vijftigste, wat betekent dat er vele tientallen jaren van uitputting en onbegrip bij mezelf en mijn omgeving aan vooraf gingen. Feminisme moet ook gaan over meisjes en vrouwen serieus nemen, in onderzoek naar hun behoeften, in medische zorg en in de psychiatrie. – Thuiszitter

Voor een [trauma] gevoelige wereld!

Ik ben er ook niet bij. Ik lig vanwege chronische vermoeidheid veelal in bed. Daarbuiten zijn activisten activiteiten en kringen vanwege mijn [C]PTSS vaak te intimiderend en onveilig. Ik schaam me niet dat ik niet ‘sterk’ genoeg ben of ‘overgevoelig’. Ik wil ruimtes waar mensen met verschillende trauma-achtergronden wel kunnen meedoen zonder dat het een gevaar is voor hun gezondheid & herstel. Ik streef naar een [trauma] gevoelige wereld. En eentje waar mensen zich niet vanwege stress chronische ziektes in jagen. Dus vanuit me bed een strijdkreet voor Disability Justice & Collective Liberation! [Insta = @myfragileself] – Ernestine Cath